Canon van de Woudkapel

wie zijn wij

algemeen canon kringen steunpunt pastoraat jeugd&jongeren commissies roemenië lidmaatschap routebeschrijving

In de gesprekken over de identiteit van De Woudkapel zoals die in het afgelopen jaar zijn gehouden, kwam de idee op om dat wat De Woudkapel is, te beschrijven aan de hand van een canon. Dit naar analogie van de canon van de geschiedenis. Het blijkt een goede manier te zijn om wat speels en tegelijk heel serieus te beschrijven waar De Woudkapel voor staat. Misschien komt het ook voort uit een soort van verlegenheid en voorzichtigheid: we willen ons niet te veel vastleggen in dat wat wij zijn. Niet al te dogmatisch en stellig. Interessant is de vraag in hoeverre wij als Woudkapel in staat zijn om tot een (misschien voorlopige) canon te komen. Welke items geven weer wat De Woudkapel is, hoe verwoorden wij onze identiteit en veelkleurigheid. Het bestuur heeft daar over nagedacht. Uiteindelijk is besloten tot een model waarin beweging zit: niet een stuk, dat geschreven wordt, gelezen en daarna weer in de kast gelegd. Maar iets dat gaandeweg zijn vorm en inhoud krijgt. De leden en vrienden van De Woudkapel zullen worden uitgenodigd om hun canon of een item uit hun canon te vertellen. Het bestuur heeft de voorganger gevraagd om daarmee een begin te maken. De komende tijd zal ik enkele artikelen schrijven over wat voor mij in de canon van De Woudkapel zou horen. Ik hoop dat na verloop van tijd anderen ook hun bijdrage zullen leveren. Elk item is als het ware een deur naar iets veel groters en veel omvattenders. Elk item is ook maar voorlopig.

Meindert Boersma

Het gebouw de Woudkapel staat model voor een aantal zaken die voor mij belangrijk zijn en waarin ik veel van een deel van mijn spiritualiteit herken. Het gebouw is een voorbeeld van een prachtige architectuur. De Amsterdamse school, de stroming die in het begin van de vorige eeuw opgeld deed. Strak, harmonisch en stijlvol. In de architectuur zit iets van: het moet kloppen, het moet héél zijn, er moet een verbondenheid zijn met wat niet met woorden valt te vangen, iets mystieks ook, zonder dat dat exact zo wordt aangeduid. Het gebouw is gebouwd in die interessante beginjaren twintig, jaren waarin veel gebeurde. Jaren van overgang, gesymboliseerd in bv. het schilderij van Paul Klee, de Koordanser. In die jaren schreef Karl Barth zijn beroemde Römerbrief, kwamen allerlei aan esoterie en nieuwe spiritualiteit verwante stromingen op; het waren belangrijke kunstjaren. In elk geval jaren waarin iets gebeurde, het begin van nieuwe ontwikkelingen.
De Woudkapel is aanvankelijk niet als kerkgebouw bedoeld, maar als een soort bezinningsruimte. Ook die twee aspecten zijn mij lief: kerk en niet kerk en beide in heilzame spanning met elkaar verbonden; voor mij een wezenlijk deel van De Woudkapel. Het gebouw staat in Bilthoven in de bossen, ook dat hoort voor mij typisch bij De Woudkapel, niet in de stad in het volle, hectische leven, maar iets terzijde, als het ware beschouwend, in zichzelf gekeerd, waar mensen zich voorbereiden voor de gang in de wereld.

Meindert Boersma

De naam ´Jezus´ is in het geheel van De Woudkapel van wezenlijk belang. Ze staat model voor de wereld van het christendom. De vrijzinnigheid heeft altijd grote belangstelling gehad voor de historische Jezus en met name voor zijn boodschap van liefde en vrede, de Bergrede. Minder lag de nadruk op zijn lijden en sterven, zeker als men dat al te dogmatisch bezag. Het humane en niet het hemelse in Jezus sprak altijd aan. Denkers die dát benadrukten, bleken actueel, zoals Spinoza, Erasmus, Albert Schweitzer, Tolstoi. Jezus als leraar, als een heel bijzonder leraar en mens.
Daarnaast is er ook een ander aspect in de figuur van Jezus. Dat is zijn geest, zijn aanwezigheid over de grens van zijn sterven heen. Zijn verbinding met een andere, niet direct kenbare werkelijkheid. Gesymboliseerd in de toevoeging ´Christus´. Is de mens gestorven, de Christus is nog steeds aanwezig. Deze toevoeging vertelt iets over Jezus die meer is dan alleen maar de historische Jezus; ze vormt de toegang tot de meer spirituele, esoterische kant van deze mens. En als zodanig verwijst de naam ´Jezus (de) Christus´ naar stromingen als de Rozenkruisers, Antroposofen, Gnostici.
Beide namen hebben in de spiritualiteit van De Woudkapel hun plaats en vormen bron van inspiratie.
Omdat Jezus als historisch persoon jood was, vormt deze naam ook toegang tot de wereld van het Jodendom: het oude testament (Tenach), de geschiedenis van het Jodendom, het huidige joodse geloven.

Domien Verwer

De leesgroepen nemen een centrale plaats in De Woudkapel in. Elk jaar lezen we een bijzonder boek onder leiding van de voorganger; meestal wordt een autobiografisch boek gekozen. Daardoor ontmoeten we in de leesgroep behalve elkaar ook de auteur. Meestal is dat iemand die behalve de eigen religieuze wortels ook een brede spirituele oriëntatie heeft. Juist het met elkaar hardop lezen van soms moeilijke teksten en er dan met elkaar over praten, haalt veel meer uit een boek dan het thuis alleen te lezen. Met elkaar lezend, ontdekken we vaak pas wat er echt wordt gezegd.
Soms kan een beschreven voorval uit zijn/haar leven iemand diep raken en iets naar boven halen dat misschien al jaren verscholen lag. Door dat in de groep te kunnen delen, zonder het helemaal uit te diepen, kan iemand zijn hart luchten. Vaak ontwikkelt zich in de leesgroep een bijzonder groepsproces en zakken we gaandeweg in onze energie: uit het hoofd naar het hart. Al lezend nemen we elkaar op een vanzelfsprekende manier mee. Eenzaamheid kan dan een beetje smelten en je voelt je opgenomen in de groep, ook in de grotere gemeenschap van De Woudkapel.

Soms komen er indringende beelden van gebeurtenissen of persoonlijke ervaringen uit de boeken of van de gesprekken naderhand bij mij terug. Het worden even zovele bakens in mijn eigen leven.
Geloof is een groot woord, soms zelfs beladen. In vrijzinnige kringen zijn we er terughoudend in om het over geloof te hebben. Terecht! Maar voor mij is wel duidelijk geworden dat door het in de leesgroep samen lezen van deze boeken mijn geloof wordt gevoed. Bewustwording - soms even - van een persoonlijke geloofsontwikkeling.
Bijzonder is het dat we juist dit seizoen in de leesgroep ´Dialogisch leven´ lezen van Martin Buber over de grote betekenis van de dialoog en de waarachtige ontmoeting, die elke ideologie, wijsgerig systeem en ook elke taal overstijgt en de mens brengt tot zichzelf en daarmee tot God.

Aad Fokker

Op verjaardagen, recepties, feestjes e.d. gaan de gesprekken doorgaans over 'koetjes en kalfjes', over de wederzijdse (on) gezondheidstoestanden en allerlei alledaagsheden. Dat is allemaal goed en wel, maar men komt er niet toe, en dat wordt wellicht niet eens op prijs gesteld, om een serieus of 'ernstig' onderwerp aan te snijden. Toch zouden velen wel degelijk een beter soort gesprek willen voeren. In het bijzonder zij die alleen wonen hebben wellicht behoefte aan een klankbord voor hun gedachten, emoties, zorgen, vreugden e.d. Welnu, de Woudkapel is een plek waar het betere soort gesprek wordt gevoerd. Maar wat is dat: het betere soort gesprek? Zonder een nauwkeurige definitie ervan te geven wil ik er alleen dit van zeggen, dat het in zo'n gesprek gaat over kwesties die ons wezenlijk aangaan, over wat ons werkelijk kan schelen, over onze kijk op het wereldgebeuren, over ethische vragen van doen en laten, over soorten van besef (bijv. verantwoordelijkheidsbesef, plichtsbesef, e.d.).

Zulke onderwerpen lenen zich goed voor een groepsgesprek. In een groep die regelmatig bijeenkomt, groeit er een vertrouwensrelatie. Men durft tevoorschijn te komen met zichzelf, men komt er eventueel toe iets te zeggen wat men altijd voor zich gehouden heeft. Maar men kan zich ook voornamelijk beperken tot luisteren, wat evenzeer nodig is. In de Woudkapel doet het er niet toe, hoe je tegenover 'het geloof' staat. Christenen, (religieus) humanisten, atheïsten, agnostici, ja zelfs nihilisten, zij allen zijn welkom. Ook doet het er niet toe, welke je maatschappelijke positie is, wat je opleidingsniveau is, wat je leeftijd is. De Woudkapel is een trefpunt voor mensen die zich ontvankelijk willen opstellen, die open staan voor wat er om hen heen gebeurt en die ontmoetingsbereid zijn. Zoals je in een supermarkt alles krijgen kunt wat we nodig hebben voor ons fysieke bestaan, zo kun je in de WoudkapeI 'alles' (nu ja, heel veel) krijgen van wat we nodig hebben aan 'spiritualia' (en dan bedoet ik niet sterke drank!), aan voedseI voor onze geestelijke groei, ja mogelijk zelfs voor ons 'zieleheil'.

Hein Bierens

Voor mij is De Woudkapel een ´schuilplaats van verlangen´. Een schuilplaats waar je je terugtrekt, even weg van de dagelijkse beslommeringen; schuilplaats vanwege zijn veiligheid, zijn intimiteit, de vriendschap van de gemeen-schap met gelijksoortige verlangens, zijn verdediging tegen leerstellingen. Schuilplaats van mijn verlangens. Verlangen naar, voor mij, innerlijk weten, naar vrijheid, naar leegte, naar je één voelen met de schepping, naar het loslaten, naar het ervaren van, wellicht opgaan in de goddelijke trilling. Niet alleen met de hersens maar met heel je wezen.
Ik koos deze schuilplaats toch vooral ook om de gidsen die ik daar aantrof, de gidsen die met hun spirituele kracht ons inspireren en bemoedigen met oude woorden en nieuwe inzichten, waardoor we dichter bij de vervulling van onze verlangens denken te komen en die ons zegenen met het Christuslicht.

Alexander de Savornin Lohman

Bij het idee van een canon voor De Woudkapel moet ik denken aan wat de Woudkapel in mijn leven betekend heeft.

De Woudkapel intrigeerde mij omdat ik de preken, die er gehouden werden, kon aanhoren zonder kromme tenen te krijgen. Dat overkwam mij namelijk heel vaak als ik een kerkdienst bijwoonde. Wat er van de kansel verkondigd werd ging er bij mij gewoon niet in omdat ik het niet in overeenstemming kon brengen met wat ik van binnen voelde.
De Woudkapel was een enorme verademing voor me, voor mijn religieus gevoel. Daarbij voelde ik mij er altijd gerespecteerd en welkom.
Essentieel voor mij was dat de Woudkapel mij in contact heeft gebracht met een aantal mensen, die mijn leven fundamenteel veranderd hebben. Ik denk speciaal aan Karel Douven SJ (ik volgde zijn schriftelijke cursus 'Handreiking Spirituele Groei' met een clubje van voornamelijk Woudkapellers), Marcel Messing en beslist ook Ds. Mijners, die enkele malen in de Woudkapel gastpredikant was (hij leerde mij de Bijbel symbolisch te interpreteren, wat grote invloed heeft gehad op mijn religieuze en persoonlijke leven).
De Woudkapel was ook een open huis toen ik Lakota medicijnman Archie Fire Lame Deer had ontmoet en hem een lezing in Bilthoven wilde laten geven. Dat kon en dankzij die avond in de Woudkapel kwam ik in diepgaand contact met de spiritualiteit van natuurvolken, hun ceremonies en rituelen.
Een gedenkwaardig moment vond ik de oecumenische dienst die Meindert Boersma samen met een Islamitische imam gehouden heeft. Zulke diensten zouden wat mij betreft regelmatig (minstens 1x per jaar) mogen plaatsvinden.
Dat vestigt aandacht op wat het Christendom met de Islam verbindt en is zo ook uit maatschappelijk oogpunt van betekenis.
Voor mij zit de werkelijke spirituele boodschap niet in wat religies van elkaar onderscheidt of van elkaar afscheidt, maar juist in wat religies met elkaar verbindt. Het zoeken en vinden van de spirituele boodschap vanuit verschillende religies heeft mijn religieuze beleving sterk verdiept.
De Woudkapel is voor mij een plek waar mensen kunnen experimenteren met hun eigen religiositeit, zodat zij die echt kunnen ontdekken, ook al ligt die buiten de traditioneel kerkelijke kaders. De voorganger heeft daarbij een rol van herder, die dat proces faciliteert. De Woudkapelgemeenschap is daarbij een gemeenschap met een open mind, waarin dit alles mogelijk is en kan groeien.
De Woudkapelactiviteiten, kerkdiensten, bezinningssamenkomsten, lezingen, muziek, cultuur en kunst, etc.

Ad Blaas

Met mijn vrouw Nel en dochter Harriët kwamen wij vanuit Utrecht in Bilthoven te wonen en wel in de Van Goyenlaan (1970). We hadden een enkele kennis daar in de gemeente, maar moesten wel erg inburgeren. Dus contact met de buren en dat verliep heel plezierig. Spoedig kregen we de predikant van de Noorderkerk op bezoek, maar we namen nog geen beslissing.
En hoe krijg je veel vrienden? Door de hond! Mijn vrouw liet enkele malen per dag de hond uit in het Heidepark. En dat doen velen. En zo is er al snel een kennissenkring van hondenbezitters. Eén daarvan was Margot Baud. Zij nodigde ons uit eens naar de Woudkapel te komen. Dat deden we en al spoedig werden we lid. (1971)
Na enkele gesprekken met dominee Roel van der Voet en bestuursvoorzitter Aad Fokker werd Nel al heel gauw in het bestuur gekozen met de functie van secretaris. (Dat zou acht jaar duren!)
Nel was dadelijk volop Woudkapeller. Met Roel van der Voet en Lies Lauwers werden de winterprogramma's gemaakt.
Zelf kreeg ik via de toenmalige voorzitter Aad Jonker de functie van hoofd Contactmiddagen aangeboden. Een grote gebeurtenis was wel het vertrek van ds. Van der Voet om gezondheidsredenen en de zoektocht naar een opvolger.
De beslissing viel op een druk bezochte ledenvergadering en de keuze viel op ene dominee Meindert Boersma uit Barendrecht.
Diezelfde avond mocht mijn vrouw hem opbellen. Mijn eigen Woudkapel bemoeienis was dus in de eerste plaats de contactmiddagen; daarna bij ons thuis een leeskring. Vele jaren lang lazen we onder leiding van Meindert de meest uitzonderlijke boeken (Hammerskjöld, Rilke, Bonnhoeffer o.a.). Na Nel's ziekte werd de kring voortgezet bij de familie Hassing.
Verder was ik op alle WK markten intensief betrokken bij de boekenverkoop.

En hoe beleef ik nu de Woudkapel?
In de eerste plaats heb ik bij de ziekte en het overlijden van mijn vrouw pas goed bemerkt hoe sterk het onderling medeleven is en hoeveel vriendschap uitgaat van velen voor velen.
De zondagsdienst beleef ik intens. De kaars, het zingen, de preek, de zegen. Het is steeds weer een goed uur. Natuurlijk ook het sociale contact bij het koffiedrinken na de dienst. Mijn dochter woont in Limburg maar is Woudkapellid van het z.g. Buitendispuut o.l.v. Meindert Boersma.
Eindconclusie: ik ervaar de Woudkapelgemeenschap als iets bijzonder waardevols.
Samenvattend: warmte. En dat is het.

Hans Borleffs

In deze tijd van secularisatie en van een zekere leegloop in kerken is er toch bij velen, met name óók bij jongeren, behoefte aan een zekere bezieling en verdieping van geestelijk leven. Aan een ´tot jezelf komen´, een ´tot wie je in wezen bent´. Aan een eens ´even loskomen van de soms wel erg kille, onrustbarende maatschappij´. Met meditatie kun je daar aan ´werken´.

Mediteren kun je overal doen. Zittend of wandelend. Thuis of in de natuur. Op een rustige plek die zich daarvoor leent. Bij voorkeur in een zekere beslotenheid. In weldadige stilte. In een ruimte waarin je een zekere ´mystieke leegte´ om je heen kunt voelen waarin je tot ´de bron van je bestaan´ kunt komen. De bekende Zen-monnik uit Zundert, Jeroen Witkam, drukt het mooi uit: ´mediteren is als een ademen zonder adem; als lege aandacht; als een thuiskomen in de leegte met een andere dimensie van de onbekende bekendheid´. In en om onze Woudkapel mediteren we al jaar en dag, in het gebouw zelf dat er dan ook op gebouwd is. Sinds kort ook wel wandelend in het labyrint dat dit jaar in de tuin van de Woudkapel door een aantal actieve leden en vrienden is aangelegd. Maar het kan ook bij leden of vrienden thuis gebeuren.

Er zijn mensen die bij voorkeur alléén willen zijn als ze mediteren. Anderen doen het graag met anderen samen. Die inspireren hen om beter tot zichzelf te komen. Hebben dan behoefte aan iemand of aan een groep die hen daarmee ´op weg helpt´, hen daarin ´voorgaat´, zoals dat ook bijv. in een kerkdienst gebeurt.

Ouderen onder ons zullen zich wellicht nog herinneren dat eind jaren zeventig de bekende Rama Polderman een cursus ´Inleiding in meditatie´ gaf in de Woudkapel. Het jaar daarna inspireerde de ruim denkende priester Ton de Nooy van het meditatiehuis ´Jan XVII´ uit Amsterdam ons in een cursus meditatie in combinatie met een vorm van yoga en shiatsu. Voor beide cursussen was veel belangstelling. Toen nam ds. Roel van der Voet in samenwerking met o.a. Wilna Hupkes en ondergetekende het initiatief om te komen tot een kring met de naam ´De weg naar binnen´. Deze werd als meditatiekring door Wilna voortgezet totdat zij uit Bilthoven vertrok.
Vervolgens begeleidde eerst nog de Zen-leraar Nico Tydeman ons een aantal avonden bij het mediteren en leidde Anna Hofkamp het jaar daarna een uitvoerige meditatiecursus ´Ontwaakt hart van mijn hart´ in de Woudkapel. Deze eindigde met avonden met ´geleide meditatie´ onder begeleiding van Pim en Ellen van Monsjou en nog wat anderen. Tenslotte, toen eenmaal de meest gewilde vorm was gevonden, namen ds Meindert Boersma, Marleen Kersjes en Elsbeth Koster het initiatief over om tot een vast stramien te komen voor mediteren, nl. in volledige stilte, slechts vooraf gegaan en eindigend met fluitspel, prachtig gespeeld door Ita Kloos. Elsbeth (nu: Else) werd daarbij de centrale figuur. Na haar vertrek uit Bilthoven nam Ita Kloos het van haar over.
Eerst vond het nog plaats in de Woudkapel, om de 14 dagen, maar later in het huis van de gastvrije Han Dokkum. Nu weer in de Woudkapel.

De laatste jaren gaat daar een klein half uur DRU-yoga, gegeven door Mieneke Bron, aan vooraf ter voorbereiding op de stilte van het mediteren. Dit blijkt voor het merendeel van de deelnemers een goede manier te zijn om soepeler de overgang van de drukke volheid van het dagelijkse leven naar de lege stilte in en om je heen te kunnen maken. Deelname aan ´samen mediteren in en om de Woudkapel´ staat open voor iedereen die behoefte heeft en ook bereid is een bijdrage aan de vitaliteit en continuïteit van onze Vrijzinnige Geloofsgemeenschap De Woudkapel te leveren.

Marijke van Asbeck

Er zijn rituelen in de kerkdienst die voor mij van groot belang zijn. Zij raken iets heel essentieels in mij en hebben alles met verstilling in de dienst en ook in mijzelf te maken. Aan het begin van de dienst vindt het ontsteken van het Licht plaats. In aandacht wordt de Paaskaars aangestoken. Het vraagt een concentratie en gerichtheid op het Licht. En dan wordt de prachtige intentie uitgesproken:

Het Licht dat is ontstoken
wil ons verwarmen en verlichten.
Het is het Christuslicht
dat zal schijnen over goeden en kwaden.
Het is het Licht dat ons verbindt
met wat groter is dan ons hart.
Dit Licht dat spreekt
van liefde, vrede en recht
wil ons inspireren.
Amen

Deze aandacht voor het Licht vormt een heilzame bodem aan het begin van de ochtend waardoor je je als het ware kunt overgeven aan de rest van de dienst.

Een ander ritueel is de stilte na de preek. Het is net als na een mooi concert. Je wilt niet dat er direct geklapt wordt, je geniet ervan dat de trillingen die je beroerd hebben nog even kunnen resoneren. Dat geldt ook voor de preek waarin door de stilte na het amen de woorden nog de ruimte krijgen om na te trillen.

Tenslotte is ook de zegen aan het eind van de dienst weer zo´n moment van inkeer. Je gezegend weten stemt tot dankbaarheid en geeft je de kracht om verder te gaan.

Jan Mulock Houwer

Hoe komt zo iemand als ik, d.w.z. iemand zonder enige godsdienstige achtergrond, maar wel met een duidelijk religieus besef, tot De Woudkapel?
Voor mij begon het in 1985 via de bezinningssamenkomsten. Mijn vrouw en ik waren in dat jaar uit het buitenland aangekomen in Bilthoven om met onze beide zonen, die hier op een internaat verbleven, ons gezin te herenigen. Ik mocht al gauw meedenken over de invulling van die bezinningssamenkomsten. Zelfs voordat ik lid was van De Woudkapel! Later volgde de oprichting van de Zangkring, het meedraaien in de marktorganisatie, het wandelen langs pelgrimspaden. U raadt het al: het was de mogelijkheid tot actieve deelname die mij in eerste instantie trok. Op religieus gebied was het de open instelling voor andere religieuze stromingen die me aansprak. Waar vind je nu een oecumenische dienst waar een dominee en een imam samen voorgaan? Waar vind je een kerk waar de Koran in een marathonsessie gelezen wordt en waar over de inspiratie van de Boeddha nagedacht wordt? Wat mij bovenal interesseert, is wat de verschillende religieuze stromingen gemeen hebben, niet zo zeer waarin ze verschillen: wat is het wezenlijke bericht dat achter de gebruikte metaforen en verhalen schuil gaat.
In de loop der jaren volgde ik geïntrigeerd de geleidelijke ontwikkeling van De Woudkapel, een vereniging met duidelijk vrijzinnig-christelijke en humanistische wortels, tot een echte vrijzinnige geloofsgemeenschap van deze tijd. Daarbinnen bleek ruimte te zijn voor grote persoonlijke betrokkenheid en veel warmte in moeilijke uren. Wij hebben dat in dankbaarheid mogen ervaren. Ten slotte wil ik iets zeggen over het gebouw. Vanaf de eerste kennismaking maakte vooral de kerkzaal een bijzondere indruk op mij. De ontmoetingstafel buiten en het labyrint sluiten daar perfect op aan en geven zo nog meer inhoud aan de naam ´Woudkapel´.
Samenvattend kan ik zeggen dat, na ruim twintig jaar betrokken te zijn geweest bij De Woudkapel, de openheid voor andersdenkenden, de vrijheid voor het kiezen van een eigen spirituele ontwikkeling en de creativiteit die uit het jaarprogramma blijkt, me blijven trekken. Uitgedaagd worden is een ander verhaal. Daar moet je zelf voor zorgen. Als je wilt kun je hier ook heel vrijblijvend zijn. Niet iets voor mij. Ik schreef dan ook mijn eigen credo tijdens een solitaire voetreis naar Santiago de Compostela. Daarover zou ik best eens met u in gesprek willen gaan. Want ook dat is voor mij De Woudkapel.

Folkert Santman

Vele leden en verschillende commissies vinden het belangrijk om de identiteit van De Woudkapel te definiëren. Zelf heb ik daar weinig behoefte aan, voor mij is het alleen van belang wat deze vereniging voor mij betekent. Ik heb enige moeite met het woord canon in deze betekenis, een nieuw modebegrip dat reeds enkele jaren ´in´ is en nauwelijks relatie heeft met de oorspronkelijke begrippen, zoals richtsnoer, maatstaf, kerkelijke leerstelling, meerstemmig zangstuk, etc.
De afgelopen vier jaar heb ik mij elke week weer vele uren beziggehouden met De Woudkapel. Van papier ophalen en ordenen tot het aanwezig zijn bij al de werkzaamheden die derden aan de Woudkapel uitvoeren. Maar in al dat werk bent u niet erg geïnteresseerd, hoewel het voor mij wel belangrijk is in mijn relatie tot De Woudkapel.
In de meer dan dertig jaar dat ik lid ben, heeft de gesprekgroep ´Gezinnenkring de vrijdagavond´ mij de band gegeven met De Woudkapel. De gedachtewisseling over de vele aan religie gerelateerde onderwerpen waren altijd een oase in mijn jachtige werkzame leven. Dertig jaar geleden vond ik alles wat bovenzintuiglijk was, dus alles wat niet met mijn zintuigen kan worden waargenomen of met verstand kan worden beredeneerd, onbestaanbaar en lariekoek.
Maar mede door de overdenkingen in deze gezinnenkring leerde ik van anderen dat er meer is dan mijn zintuigen waarnemen en dat er veel dingen zijn die we niet rationeel kunnen verklaren. Dat het goed is en waarde voor mij heeft, om afstand te nemen van het rationele en te aanvaarden dat er andere werkelijkheden zijn.
In die vele jaren zijn er zeer veel onderwerpen aan de orde geweest; om er een paar te noemen: Gnosis, geest en ziel, Boeddha, bidden, vergeving, zonde, Paulus, Job en liefde. Vaak zeer boeiende onderwerpen, zeker als anderen er anders over denken. Het fijne van De Woudkapel is dat je over onderwerpen kunt denken, zonder geloofsleerstellingen en je van andere Woudkapellers veel kunt leren als je je daarvoor open wilt stellen.

Nicolien Larsson-Hoorweg

Toen wij dertien jaar geleden in de Hobbemaflat kwamen wonen, beslisten mijn man en ik om eerst eens alle kerken zondags af te gaan, alvorens te beslissen waar we zouden ´neerstrijken´.
Eén bezoek aan de Woudkapel was voldoende om te weten waar we ons thuis voelden. De sfeer en de kerkzaal troffen onze harten onmiddellijk.
In de loop der jaren beleefden wij vele hoogtepunten, zoals de wandelkring, het koor, toneel, tentoonstellingen, de jaarlijkse busreis naar interessante plekken. Maar vooral ook de bezinningssamenkomsten met wisselende sprekers,de boekenkringen o.a. over Boeddhisme, mystiek, religie en spiritualiteit, geweldig geleid door ds. Boersma.
Zo´n begon zeer heterogeen, maar eindigde als een geheel. Er ontstond een ware verbinding.
De inzet van de vele vrijwilligers zorgt er ook voor dat eigenlijk iedereen zich nauw betrokken voelt met alles en iedereen.
Het duidelijkst kwam dit voor mij tot uiting toen mijn man zeer plotseling overleed. De Woudkapel was bij zijn afscheidsdienst o.l.v. ds. Boersma stampvol liefdevolle Woudkapellers die het tot een wel héél bijzondere plechtigheid maakten.
Het is voor mij zeker dat wij allen verder groeiden, mede dankzij de persoonlijke groei van onze voorganger.
Tenslotte was de interreligieuze viering op 15 maart jl. een hoogtepunt. Zoiets moois is toch allemaal maar mogelijk in onze Woudkapel.

Auke Stroband

In de afgelopen jaren is er veel nagedacht en gediscussieerd over het specifieke, eigen karakter van De Woudkapel. Soms is het gemakkelijker om te zeggen wat het niet is dan wat het wel is. Dit merk ik vooral als ik bij andere diensten of kerken te gast ben. Ik merk het ook als ik naga hoe ik vroeger was en hoe ik nu omga met religie en geloof. Er is een groot verschil tussen mijn opvoeding in de orthodoxe traditie van de Hervormde Kerk en mijn huidige zijn in De Woudkapel. Waarbij overigens zij opgemerkt dat de huidige PKN ook danig verschilt van de NH kerk uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.
Wat zijn voor mij de kenmerken van De Woudkapel, die maken dat ik mij er thuis voel? Om het niet te ingewikkeld te maken heb ik de vijf belangrijkste op rij gezet: de sfeer, de verscheidenheid aan geestelijke achtergronden, De Woudkapel als marktplaats, de brede oriëntatie en de eigen geloofsontwikkeling.

Sfeer
Het begrip sfeer is moeilijk uit te leggen maar het omvat het geheel van opvattingen, denkbeelden, gevoelens en ervaringen die (in dit geval) betrekking hebben op De Woudkapel. Daarin spelen de mensen van de gemeenschap met hun doen en laten de belangrijkste rol, maar ook de omgeving zoals het kerkgebouw en de tuin doen daarin mee.

Als belangrijkste element van de sfeer is te noemen de vrijzinnige, open wijze, waarop de gemeenschap omgaat met religie en religieuze bronnen.
Een vrije omgang met de bijbel, het gebruik maken van andere bronnen van geestelijk leven, een kritische benadering van al wat op ons afkomt, vernieuwing in ons denken, aangepast aan de huidige tijd en een voorkeur voor een persoonlijke geloofsovertuiging zijn enkele voorbeelden van het vrijzinnig gedachtengoed, waar ik mij wel bij voel.

De sfeer is iets dat je meteen vanaf het eerste begin kan treffen, maar vaak ook is er sprake van een zekere ontwikkeling. Ikzelf moest (vanaf 1975) eerst een tijd meedraaien voordat ik de sfeer ten volle kon ervaren. Voor mij waren daarbij de bezinningssamenkomsten en de gezinnenkring van grote betekenis.

Verscheidenheid
De leden en vrienden van De Woudkapel komen vanuit veel verschillende geestelijke achtergronden: een derde heeft een Nederlands Hervormde achtergrond en even groot deel komt van buitenkerkelijken. De rest komt onder meer vanuit Doopsgezinde, Remonstrantse, Gereformeerde en Rooms Katholieke tradities. Deze diversiteit aan geestelijke achtergronden is een belangrijk kenmerk van De Woudkapel, die mij zeer aanspreekt. Het leidt in de gespreksgroepen, gezinnenkringen, leesgroepen en andere activiteiten vaak tot een verdieping, die verder gaat dan vanuit een meer eendimensionale benadering mogelijk is.

De Woudkapel als marktplaats
De Woudkapel als marktplaats betekent een plek voor ontmoeting, elkaar zien, samen iets tot stand brengen, van gedachten wisselen. Op de marktplaats kunnen meningen en opvattingen verkondigd worden, die een ieder tot zich kan nemen, al naar gelang het belang dat men er aan hecht. Maar de ontvangende partij kan zich ook manifesteren als de gevende partij, waardoor de rollen worden omgedraaid. Dit is van groot belang voor de gemeenschap als geheel maar ook voor de ontwikkeling van de afzonderlijke leden en vrienden.

De brede oriëntatie
Vaak hoor ik bewonderende woorden over de veelheid aan activiteiten die in De Woudkapel worden ontwikkeld. Van diensten tot toneelvoorstellingen, van pastorale zorg tot tentoonstellingen, van bezinning tot verre wandeltochten. Teveel om op te noemen.
Met die veelheid aan activiteiten is een brede oriëntatie op geloof, religie en spirituele uitingen ontwikkeld, waardoor er ook een zicht ontstaat op andere werelden en andere bronnen van inspiratie dan alleen de bijbel. Persoonlijk vind ik dat een verrijking voor mijn eigen geestelijke vorming.

Het ontwikkelen en uitvoeren van een groot aantal activiteiten is alleen mogelijk dankzij een grote betrokkenheid van de leden en vrienden bij het werk van De Woudkapel. We kunnen daar heel trots op zijn en moeten het koesteren.

De eigen geloofsontwikkeling
De opvatting dat er door en voor de gemeenschap een breed scala aan opvattingen, denkbeelden, verhalen enzovoort wordt aangeboden als inspiratie voor een eigen, persoonlijke geloofsontwikkeling spreekt mij zeer aan.
De algemene formulering van de visie op de toekomst van de Woudkapel (verwoord in het Toekomstplan 2008-2011) onderschijf ik dan ook van harte:
De Woudkapel wil een vitale en open geloofsgemeenschap zijn die - voortgekomen uit het vrijzinnig christendom en verwant aan het religieus humanisme - gestalte wil geven aan eigentijdse spiritualiteit, ruimte wil geven aan de individuele geloofsbeleving, ruimte wil scheppen voor andere religieuze tradities en ruimte wil bieden voor sociaal-culturele activiteiten.

Wilt u reageren op deze canon of heeft u een aanvulling? Stuur een e-mail naar redactie@woudkapel.nl

reageren op deze pagina? | zend deze pagina door